Przed przyjazdem oczywiście przestudiowałam program, aby wybrać z niego najbardziej efektowne i fotogeniczne wydarzenia. Na miejscu przekonałam się jednak, że moje "typy" nie zawsze były trafne.

Bitwa morska, zapowiadająca się na najbardziej widowiskowy punkt imprezy, odbywała się zbyt daleko od brzegu, żeby ją dobrze sfotografować (a już na pewno podziwiać gołym okiem). Co innego potyczki wojów, które okazały się czymś w rodzaju nieznanej mi gry zespołowej. Jej uczestnicy nie walczyli "na pokaz" tylko prawdziwie miedzy sobą rywalizowali, a wszyscy widzowie już po chwili z zaangażowaniem kibicowali drużynom.

Najciekawsze było podglądanie tego, jak współcześni ludzie radzą sobie z replikami drakkarów i egzystencją w urządzonym wokół skansenu średniowiecznym obozowisku, w którym przez kilka dni wspólnie mieszkali, przygotowywali posiłki i zajmowali się dawno zapomnianymi rozrywkami. Nawet stoiska z tradycyjnymi wyrobami służyły chyba bardziej pochwaleniu się swoimi umiejętnościami rzemieślniczymi, niż celom stricte handlowym.

Zwyczajowe jarmarczne stragany z różnego rodzaju "chińszczyzną" pozostały w miasteczku, dokąd mieszkańcy wyspy Ostrów udawali się przez pontonowy most tylko na krótkie wycieczki. Gdyby nie wszędobylscy turyści z aparatami fotograficznymi i nieliczne osiągnięcia cywilizacji przemycane na Wyspę - takie jak papierosy, okulary i telefony komórkowe - można by pomyśleć, że to miejsce zostało przeniesione w całości w zupełnie inne czasy.