Zaloguj się | Zarejestruj się
 

Galeria: OleśnicaWłącz pokaz slajdów

Dziewczynka na ławce.
Bazylika Mniejsza pw św. Jana Ewangelisty Apostoła w Oleśnicy.
Park Książąt Oleśnickich.
Zamek Książąt Oleśnickich.
Kaczka nad stawem w Oleśnicy.
Zamek Książąt Oleśnickich.
Pomnik Golgota Wschodu.
Bazylika Mniejsza pw św. Jana Ewangelisty Apostoła w Oleśnicy.
Cerkiew Zaśnięcia NMP w Oleśnicy.
Brama wrocławska w Oleśnicy.
Brama wrocławska w Oleśnicy.
Kolumna Zwycięstwa w Oleśnicy.
Ratusz na rynku w Oleśnicy
XIV-wieczny pobenedyktyński kościół, obecnie cerkiew prawosławna
XIV-wieczny pobenedyktyński kościół, obecnie cerkiew prawosławna
Fragment ambony w oleśnickiej bazylice
Oleśnica - bazylika
Oleśnica - na starym mieście
Oleśnica - pomnik Chopina przed kamienicą wdów
Oleśnica - stare przedszkole
Oleśnica

Oleśnica

miejscowość

Oleśnica (niem. Oels)  miasto i gmina w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, położone na lewym brzegu rzeki Oleśnicy (dopływ Widawy). Pod względem geograficznym Oleśnica leży na Nizinie Śląskiej na wysokości 150 m n.p.m. W latach 19751998 miasto administracyjnie należało do województwa wrocławskiego. d 1294 roku należała do księstwa głogowskiego. Prawa miejskie uzyskała 22 lutego 1255 roku  książę wrocławski Henryk III Biały nadał lokację na prawie średzkim Civitas nostra Olsnicz. Od 1320 r. Oleśnica staje się stolicą księstwa i miastem rezydencjalnym księcia Konrada I, tytułującego się spadkobiercą Korony Polskiej. Po śmierci Konrada Białego Młodszego, ostatniego władcy z miejscowej linii Piastów w roku 1492, Oleśnica wraz z księstwem została przekazana ziębickiej linii czeskich Podiebradów, a od 1647 r. przechodzi pod władanie książąt wirtemberskich. Już pod koniec XIII wieku działała tu mennica. Oleśnica korzystała ze swego położenia na szlaku z Wrocławia do Wielkopolski. Miała znaczące związki z Krakowem. W Oleśnicy znajdowała się ważna drukarnia, a także znane gimnazjum. W 1824 powstała tu loża wolnomularska "Wilhelm pod ukoronowaną kolumną", która istniała do 1935[1]. W połowie XVII wieku polsko-niemiecka granica językowa przebiegała niedaleko Oleśnicy, włączając miasto do terytorium o dominacji języka polskiego[1]. Ponowny rozkwit miasta nastąpił w 2. połowie XIX w. W 1850 r. ulokowano w Oleśnicy garnizon, zaś w 1868 r. przeprowadzono przez miasto strategiczną linię kolejową, łączącą Wrocław z Górnym Śląskiem. Miasto rozbudowało się w trzech kierunkach: * na południe, wzdłuż Ohlauer Straße (dziś ul. 3 maja), gdzie wzniesiono m.in. gmachy poczty, sądu, gimnazjum, starostwa, szkoły ewangelickiej, a także gazownię miejską * na wschód, wzdłuż Nachodstraße (dziś ul. Lwowska), gdzie wzniesiono szpital miejski, szkołę (Logau-Oberrealschule), a w 1913 r. obszerne zakłady naprawcze kolei niemieckich (Reichsbahn-Ausbesserungswerk) * na północny wschód, wzdłuż Wartenberger Straße (dziś ul. Wojska Polskiego), gdzie w latach 70. XIX w. zbudowano koszary, a później także wieżę ciśnień, urząd skarbowy i stadion miejski Zimą 1945 r. miasto zostało zniszczone prawie w 80% na skutek grabieży oraz pożarów wzniecanych przez okupującą miasto od 24 stycznia 1945 r. Armię Czerwoną. W rezultacie II wojny światowej zostało ponownie przyłączone do Polski, zaś jego niemiecka ludność wysiedlona do Niemiec. W latach powojennych dokonano powolnej odbudowy i rozbudowy miasta. Wikipedia